kir schrijft...

Slechte tijden?

Nee hoor, het gaat prima met de langstlopende Nederlandse soap. Van de week nog de 4000e aflevering uitgezonden. Groots gevierd in de Tuschinski. Noem het op. Je kan je toch haast niet meer voorstellen dat het begon als een slecht toneelstukje met Arnie en Linda. Ach, Arnie is nu rijk en Linda doet liedjes zingen. Vroeger volgde ik GTST ook nog. Nu staat het hier sporadisch aan. Afgelopen twee weken iets mee, vanwege de vakantie. En ik beken met het schaamrood op de kaken dat ik vanmiddag op RTL Gemist de 4000e aflevering heb gekeken omdat ik vrijdag niet kon kijken. En aangezien ik toch zo heerlijk op het laptopje aan het kijken was, zag ik dat afgelopen maandag Grey’s Anatomy ook weer is begonnen.Tsja, dat had ik dus ook gemist, dus dat ook maar even snel opgezocht en gekeken. Gelukkig vanavond alweer een nieuwe aflevering, want het was weer spannend. Maar ja, dat heb ik al snel. Geef mij de eerste twee afleveringen van een serie, en ik blijf kijken. Daarom begin ik maar niet meer aan nieuwe series, dat zorgt er zo snel weer voor dat je de hele week avonden lang voor de tv hangt. Zonde van je tijd.

Ik kijk GTST nog even af, om half 9 Grey’s en dan nog even snel Bones en Shark. Nee joh, ik ben niet verslaafd.

Als juf heb je er toch 4 jaar voor gestudeerd. Je bent er toch 4 jaar mee bezig geweest. Je hebt er toch zekere opvattingen over ontwikkeld. Dat is goed, toch?

Misschien ben ik wel kortzichtig hoor, maar soms vliegen er gewoon dingen om mijn oren waar ik van schrik. Schrikken in de zin van, dat had ik vroeger écht niet hoeven zeggen tegen mijn leerkracht, ouder, kennis enzovoort. Zou er in die 15 jaar dan écht zoveel zijn veranderd? Waren wij vroeger niet ook gewoon kleine draken? Ik kan het me haast niet voorstellen. Nou ja.. ik wíl het me niet voorstellen. Laten we het daar maar op houden.

Waar gaan we een lijn trekken. Wanneer is het oké om als buitenstaander een kind van een ander aan te spreken op het gedrag? Die grens ligt nogal gevoeling. Voorbeeldje. In de hal van de supermarkt staan twee jochies van pak ‘m beet 5 en 7 jaar keihard te krijsen en springen op inpaktafels, bankjes en het draaimolentje. Ik zit op een bankje te wachten en sla het geheel gade. Een meneer die eveneens zit te wachten raakt duidelijk geïrriteerd. Logisch. Dus op een gegeven moment geeft hij een brul of die jochies een beetje rustiger kunnen doen. Staat Moedertjelief net bij de kassa. En daar komt me toch een scheldkanonnade uit. Dat die man zijn grote *** moet houden, dat ze hem anders nog wel even op zijn *** komt rossen. Wat een tolerantie weer in de wereld, maar daar hebben we het later nog wel een keer over. Goed, moeders tettert nog even door terwijl ze de winkel uitloopt, achtervolgd door de jochies, talloze verbaasde ogen én haar man/vriend/partner/slaaf die opstond van het bankje waar ik ook op zat…

Wat in mijn hoofd dan rondgaat is hopelijk de reactie die meerdere mensen zouden geven. Zeg er eens wat van! Maar sommige ouders zijn maar bang om hun kinderen in het bijzijn van anderen toe te spreken of te corrigeren. Sommige ouders zijn daar overigens echte sterren in, maar dat terzijde. Afgelopen week was ik weer in het gezelschap van het modelgezin als het gaat om het niet-opvoeden van je kind. Kind loopt over iedereen heen. Van het woord nee heeft het nog nooit gehoord. Ik wil, en ik krijg. En vooral, ik wil dus jíj doet! Echt om een pedagogische hartaanval van te krijgen. Een enorme opstapeling van acties waar ik echt jeukende handen van krijg. Echt zo’n typje wat je later terugziet in Eerste hulp bij opvoeden. Met pappa en mamma die niet meer weten waar het mis is gegaan.

Pff. Ouders zijn rare wezens. Er is nu eenmaal geen cursus die je moet volgen wanneer je kinderen krijgt. Of een toets die je met minimaal een 9 moet afronden, zoals de veelbesproken Pabo toetsen. Ouder word je gewoon. Dat ben je als je 9 maanden hebt gewacht op je telg. En ik zeg niet dat ik het allemaal zo goed weet, ik ben Nanny Jo niet.

Maar als een ouder mij gaat vertellen dat ik mijn klasje  28 pubers aan het eind van de dag weer lekker naar huis mag sturen en geen last meer van ze heb, gaan mijn stekels overeind staan. Van pure kotsneigingen. Sommige mensen begrijpen het écht niet.

Mijn lief kwam laatst thuis met een bon voor de Zwaluwhoeve. Een heel prettig all-in arrangement met de tweede persoon gratis. Kijk, dat is leuk Wij houden wel van naar de sauna gaan, maar sinds we het bruine monster in huis hebben, krijg ik het niet over mijn hart om haar een dag weg te brengen naar ouders om zelf een dagje onbezorgd te genieten. Het zal hen heus niet uitmaken, maar toch. Beetje een principekwestie.

Gaan jullie wel eens naar de sauna? Of is het niets.. ?

Issie leuk of issie leuk! Ik ben helemaal blij verrast..

Bron: Youtube!

BOE!… Niet schrikken hoor! Ik ben lang niet zo eng als de Mexicaanse griep. Zoals de overheden ons doen geloven, is de Mexicaanse griep het einde van de wereld. Ja, heus, er zijn echt al wel mensen gestorven aan de MG, maar hoeveel mensen zijn er ook al overleden aan de gewone Influenza..? Zo ook weduwe nr.1, van het eerste slachtoffer van de MG. Deze mevrouw eist 40 MILJOEN dollar van de staat omdat haar man, werkzaam bij de gemeente New York, geen veilig werkplek zou hebben gehad en daardoor in aanraking is gekomen met het MGvirus.  Good God… zou deze mevrouw ook haar pedicure aanklagen als ze aan de stoel haar teen zou stoten? En dan zeggen dat de pedicure niet genoeg veiligheidsmaatregelen heeft genomen voor zijn klanten?

Wat een overdreven gedoe allemaal. Gezonde mensen gaan niet dood aan een griepie. Simpel. Kijk, als je weerstand verzwakt is, of je hebt al iets anders onder de leden waar je niet gelukkig van wordt, ja, dat is de griep spannend. Maar kom op. Koorts, rillingen en een beetje zweet? Twee paracetamolletjes erin, dagje in je bed blijven, en dan gewoon weer aan de slag hoor!

Ik kan er gewoon niet zo goed tegen als de overheid mensen HEEL bang probeert te maken. Recessie… WHAAAA…. Mexicaanse Griepje… WHAAAA.. Wouter Bos… WHAAAAAAAAAA.  Pfff, als we nou allemaal gewoon zouden blijven nadenken, dan komt het echt wel goed met de wereld

Wat zo fijn is van vakantie.. is het vertrek. Het gevoel dat je eigenlijk nog wel drie weken had willen blijven, omdat het er zo fijn is en alles heel simpel is, maar toch weer verlangt naar je eigen drukke bestaan, thuis, slapen in je eigen bed.. en het grootste gemis: zitten (lees: ondersteboven hangen) op de driezitsbank.

Ook dit jaar was het weer zo. Ik verlangde al twee weken naar mijn bed. Luchtbedden zijn nou eenmaal de pest voor mijn rug. Ik kan absoluut niet zitten op de bankjes van de caravan of de campingstoelen. Ik had een BANK nodig. Maar op de dag van vertrek had ik toch weer het sippe gevoel en traantjes in de ogen omdat ik de plek, waar ik al zo lang kom iedere zomer, weer moest verlaten.

Dag leventje zonder zorgen, stress en altijd mooi weer.

Hallo  wereldje van boodschappen, poetsen en solliciteren.