Als juf heb je er toch 4 jaar voor gestudeerd. Je bent er toch 4 jaar mee bezig geweest. Je hebt er toch zekere opvattingen over ontwikkeld. Dat is goed, toch?
Misschien ben ik wel kortzichtig hoor, maar soms vliegen er gewoon dingen om mijn oren waar ik van schrik. Schrikken in de zin van, dat had ik vroeger écht niet hoeven zeggen tegen mijn leerkracht, ouder, kennis enzovoort. Zou er in die 15 jaar dan écht zoveel zijn veranderd? Waren wij vroeger niet ook gewoon kleine draken? Ik kan het me haast niet voorstellen. Nou ja.. ik wíl het me niet voorstellen. Laten we het daar maar op houden.
Waar gaan we een lijn trekken. Wanneer is het oké om als buitenstaander een kind van een ander aan te spreken op het gedrag? Die grens ligt nogal gevoeling. Voorbeeldje. In de hal van de supermarkt staan twee jochies van pak ‘m beet 5 en 7 jaar keihard te krijsen en springen op inpaktafels, bankjes en het draaimolentje. Ik zit op een bankje te wachten en sla het geheel gade. Een meneer die eveneens zit te wachten raakt duidelijk geïrriteerd. Logisch. Dus op een gegeven moment geeft hij een brul of die jochies een beetje rustiger kunnen doen. Staat Moedertjelief net bij de kassa. En daar komt me toch een scheldkanonnade uit. Dat die man zijn grote *** moet houden, dat ze hem anders nog wel even op zijn *** komt rossen. Wat een tolerantie weer in de wereld, maar daar hebben we het later nog wel een keer over. Goed, moeders tettert nog even door terwijl ze de winkel uitloopt, achtervolgd door de jochies, talloze verbaasde ogen én haar man/vriend/partner/slaaf die opstond van het bankje waar ik ook op zat…
Wat in mijn hoofd dan rondgaat is hopelijk de reactie die meerdere mensen zouden geven. Zeg er eens wat van! Maar sommige ouders zijn maar bang om hun kinderen in het bijzijn van anderen toe te spreken of te corrigeren. Sommige ouders zijn daar overigens echte sterren in, maar dat terzijde. Afgelopen week was ik weer in het gezelschap van het modelgezin als het gaat om het niet-opvoeden van je kind. Kind loopt over iedereen heen. Van het woord nee heeft het nog nooit gehoord. Ik wil, en ik krijg. En vooral, ik wil dus jíj doet! Echt om een pedagogische hartaanval van te krijgen. Een enorme opstapeling van acties waar ik echt jeukende handen van krijg. Echt zo’n typje wat je later terugziet in Eerste hulp bij opvoeden. Met pappa en mamma die niet meer weten waar het mis is gegaan.
Pff. Ouders zijn rare wezens. Er is nu eenmaal geen cursus die je moet volgen wanneer je kinderen krijgt. Of een toets die je met minimaal een 9 moet afronden, zoals de veelbesproken Pabo toetsen. Ouder word je gewoon. Dat ben je als je 9 maanden hebt gewacht op je telg. En ik zeg niet dat ik het allemaal zo goed weet, ik ben Nanny Jo niet.
Maar als een ouder mij gaat vertellen dat ik mijn klasje 28 pubers aan het eind van de dag weer lekker naar huis mag sturen en geen last meer van ze heb, gaan mijn stekels overeind staan. Van pure kotsneigingen. Sommige mensen begrijpen het écht niet.