kir schrijft…

Het is misschien een beetje een directe titel voor een blogje, maar na gister moet ik het er toch eens over hebben. We gingen een dagje op stap, dus de hondjes bij mijn schoonmoeder gebracht en toen vrienden opgehaald om door te rijden naar Amsterdam. Daar hebben we onze auto achter de ArenA geparkeerd en zijn we met de metro naar het centrum gegaan. (na eerst de OV-chipkaart-horror te hebben overleefd ) 

Het was echt heerlijk weer en we hebben lekker de hele middag in het zonnetje gelopen door de stad, op een terrasje gezeten op het Rembrandtplein en gewoon lekker mensen zitten kijken. En in Amsterdam zie je er genoeg. In alle kleuren, vormen en maten. Vooral omdat Ajax die avond tegen Dinamo Kiev zou spelen, waren er enorm veel supporters op de been en was het echt onwijs gezellig op het plein. Onze eindbestemming van die avond was dan ook weer de ArenA. Die dus uitverkocht was, bleek later.

Nu kom ik dus bij de kern van de zaak. Met de metro weer naar de ArenA toe. In de metro veel zingende (zeg maar dronken) supporters. Ik kan me daar dus echt aan ergeren. Wat voetbal en bier met mensen doet. Stelletje gekken. Maar in onze coupé ook Kiev-supporters. En dat liep zeg maar bijna uit de hand. Gelukkig waren we net bij onze halte, en werd ik aan mijn capuchon even de andere kant opgesleurd door Stephan. Maar ik hou dus niet van dit soort acties. Het had geen 10 seconden langer moeten duren, anders denk ik niet dat de coupé het overleefd had

Aangekomen bij de ArenA was het echt ENORM druk. Met de Toppers is het ook altijd heel druk op het plein, maar dan hangt er toch een hele andere sfeer. Nu hing er toch wel een soort van agressieve sfeer. En dan krijg ik het dus benauwd. Ik ben niet zo groot, en ik raak dus makkelijk kwijt. Niet gebeurd hoor, maar ik heb, als er zoveel mensen bij elkaar staan, altijd een heel naar gevoel. Ook werden er van die knalbommen afgestoken, en als ik ergens een hekel aan het is het wel vuurwerk. Dus iedere keer stond ik echt stijf van de schrik.

Goed, om een lang verhaal iets minder lang te maken, wij zaten op de tweede ring, en wat bleek, echt op de één na bovenste rij. Nou ben ik ook al niet zo’n held met hoogtes, maar als je dan op zo’n smal paadje langs mensen heen moet lopen, ben ik toch altijd bang dat ik val. De sfeer in het stadion was wel ERG gezellig.. maar als dan de hele tweede ring *springt omdattie voor Ajax is* en je voelt de grond onder je bewegen, zit ik niet meer lekker op mijn klapstoeltje. Daar word ik dus angstig van. Met zoveel mensen tegelijk. Wat als er iets gebeurt. Waar moet ik heen, hoe kom ik hier weg?

Ik ben dan ook altijd weer blij als ik weer veilig buiten op de vaste grond sta…

Jammer dat het toen ik daar stond met bakken uit de lucht kwam, en mijn ruitenwisser op de terugweg niet echt behoorlijk werkte, mijn voorruit enorm bleef beslaan, ik de afslag miste naar de A4, en dus via een binnendoorweggetje bij Hooofddorp op de A9 en de A5 weer op de A4 belandde. Maar goed ook, was de A4 stond dat stuk wat wij over hadden geslagen helemaal vast. Jammer ook dat de Mac bij Leiden net dicht was, evenals de McDrive en de plaatselijke nachtsnackbar hier.

En jammer ook, dat ze dan hier boven met hakken en breken beginnen om half 10, als ik mijn roes nog lig uit te slapen

Zoals ik eerder misschien al eens heb laten doorschemeren, ben ik niet bepaald in het bezit van het huishoudgen. Ik ben een sloddervos en ik zie het gewoon niet als er schoongemaakt moet worden. Nou ja, ik zie het wel, maar ik kijk er soort van doorheen. Ik erger me niet snel aan dat soort dingen. Nou niet meteen allemaal denken dat ik hier leef in zo’n huis dat je wel eens op tv ziet, waar de vuilniszakken tot hoog tegen de muur opgestapeld zijn, de vieze etensresten overal aankoeken en het toilet niet eens bezitbaar is. Nee, zo erg is het niet hoor. Want zo af en toe heb ik weer eens een bui, en maak ik alles schoon. Daar ben ik dan natuurlijk ook trots op. Zo trots, dat ik vind dat ik het daarna wel weer een tijdje kan laten

Wij hebben een huis waarin geleefd wordt. Ik geloof dat Harriet wel eens een foto van haar salontafel liet zien en vond dat dat er rommelig uit zag. Hier is het niet anders. Overal liggen hier wel spullen. Maar ik vind dat niet erg. Ik vind dat fijn. Soms. Vaak. Maar niet altijd.

Ik kan namelijk heel slecht tegen huizen die zo uit een tijdschrift komen. Waar nergens een spoor te vinden is van leven. Waar niets gezelligheid uit straalt.

Zoals ik al zei, af en toe heb ik m’n buien. Laatst heb ik bijvoorbeeld mijn kledingkasten uitgeruimd. Drie vuilniszakken vol met kleding weg. Maar nóg past niet alles is m’n kast. Heel frustrerend. Nu hadden we laatst zo’n zak van Max in de bus gekregen. En gelukkig zag ik vanmorgen nog een zak voor de deur staan (om half 10) dus heb ik gauw mijn zakken ernaast gezet. Zul je net zien, ruim ik een keer iets op met goede bedoelingen, pis ik naast de pot omdat ik vergeet het buiten te zetten voor 9 uur .

Heb jij het huishoudgen? En wat vind je het stomste klusje?

Bedankt voor de bemoedigende reacties op mijn vorige blog! Even nadat ik de blog online had gezet, kreeg ik de bekende aan de telefoon. Even gezellig zitten kletsen en gevraagd of de vacature iets voor mij zou zijn, omdat ik echt heel graag weer aan het werk wil. Zij zei meteen, gewoon een brief sturen en dan kijken we wat we voor je kunnen doen. Kijk, dat weer een stap in de goede richting. Er werd dus gevraagd om een (liefst) ervaren leerkracht. En ik ben eigenlijk pas twee en een half jaar afgestudeerd. Maar ze zei ook, we willen niet iemand die vers van de PABO af komt, wel iemand die een beetje weet hoe het werkt allemaal. Nou ja, ik heb in de afegelopen twee jaar wel heel wat ervaring opgedaan in verschillende klassen, dus ik hoop dat dat in mijn voordeel werkt.

Goed, ik heb gister meteen mijn brief gemaild en nu ben ik hard aan het hopen dat ik wel word uitgenodigd voor een gesprek. Als ik vanaf eind september weer wat te doen heb, is het gewoon heel mooi.  Zoals ik al zei, gaat het om een vervanging, en die zijn meestal drie maanden, dus dat is het denk ik net tot aan de kerstvakantie. Dat is mooi. Kan ik voor daarna weer verder op zoek.

Ik houd julie op de hoogte

Als je alsmaar op dezelfde plek blijft staan, kom je natuurlijk niet vooruit. Dat is nu ook het geval met mijn carrière. Nou, ja. Dat is natuurlijk nogal een groot woord. Maar toch. Ik zit nu thuis, ik kom niet verder. Ik zag net weer een vacature staan, waarvan ik dacht, hé leuk! Echter, ik kan me herinneren dat ik al eens gesolliciteerd heb op die vacature en dat ie toen al vervuld was. Echter, staat ie nu weer online. De contactpersoon is iemand die ik van vroeger ken, en ook regelmatig op de voetbal tegen kom. Ik wou haar dus eens bellen of het iets voor mij is. Het gaat om een zwangerschapsvervanging, maar toch, het is in ieder geval weer iets. Maar goed, omdat het bij mij nooit meezit, wordt nu dus de telefoon niet opgenomen. Ik heb meteen weer kriebels in m’n buik. Ik wil weer werken!

Wij hadden gister een heerlijke dag. Eerst lekker uitgeslapen en toen zijn we naar de groothandel gereden om boodschapjes te halen voor de sushi die we gingen maken. Alles lekker vers, heerlijk. Thuisgekomen meteen aan de slag. Alleen hadden we ons toch nog wel aardig verkeken op de tijd die erin gaan zitten. In ieder geval, ik wel. Uiteindelijk zijn we 4 uur bezig geweest voor heel veel heerlijke sushi! We kregen gezellig vrienden op visite, eerst lekker sushi’s eten en daarna nog voetbal kijken. Nou we hebben heerlijk gegeten van de sushi’s en ook van de aziatische salade die we hadden gemaakt en de puntpaprikapreiennogwatsoep die een vriendin had meegenomen.

Gelukkig liep de voetbal ook goed af, en werd het een hele gezellige avond. Lekker gekletst en gelachen. Super.